Δημοψηφίσματος ανάγνωσμα

 από τα ΝΕΑ

Γιώργος Λακόπουλος

«Δημοψήφισμα; Ρωτούν τις γαλοπούλες πριν τις σφάξουν;»

Ηταν το σχόλιο που έκανε δημοσιογράφος του BBC, όταν έφτασαν τα νέα από την Αθήνα. Αυτά τα νέα έκαναν χθες πολλούς να σπάσουν τα μολύβια τους: δεν καταλαβαίνουν!

Κατ' αρχάς συνεχίσθηκε η παράδοση που θέλει το σύστημα διακυβέρνησης να λειτουργεί ως «μονοπρόσωπη δημοκρατία». Η απόφαση ελήφθη από τον Πρωθυπουργό. Δεν θα μάθουμε ποτέ αν την εμπνεύστηκε ο ίδιος, ούτε ποιος - ή ποια - την εισηγήθηκε. Ούτε υπόψη ποιων ακριβώς ετέθη, πριν ανακοινωθεί

Δημήτρης Μητρόπουλος

η ελληνική σκακιέρα

ΓΙΑ άνθρωπο που μιλάει τόσο πολύ, είναι ομολογουμένως εντυπωσιακό ότι ο Ευάγγελος Βενιζέλος παραμένει αίνιγμα. Ισως γιατί μιλάει καλά. Ή γιατί η τοποθέτησή του στη σκακιέρα της κυβέρνησης και του ΠΑΣΟΚ αφήνει περιθώρια για αμφίσημες ερμηνείες.

ΑΣ επιμείνουμε στο σκάκι. Αν Βασιλιάς είναι ο Γιώργος Παπανδρέου, τι πιόνι είναι ο Βενιζέλος; Με αναφορά όχι το φύλο, αλλά τη θέση νούμερο δύο, ο Βαγγέλης είναι Βασίλισσα. Κινείται πάνω - κάτω ή δεξιά - αριστερά χωρίς περιορισμούς, ενώ η συμβολή του είναι κρίσιμη στην έκβαση της παρτίδας. Ολα αυτά είναι κάτι παραπάνω από φανερά από τον Ιούνιο και μετά, δηλαδή τους τελευταίους πέντε μήνες. Το πράγμα μπερδεύεται όμως τις τελευταίες δέκα μέρες.

 Λευτέρης Παπαδόπουλος

Δεν καταλαβαίνω: χρωστάγαμε τα μαλλιά της κεφαλής μας σε όλο τον κόσμο. Και οι Ευρωπαίοι μάς δάνεισαν ένα τεράστιο ποσό. Ποσό που δεν έχει δοθεί ως δάνειο ποτέ, σε καμιά χώρα του πλανήτη! Αυτά τα χρήματα οι δανειστές μας δεν πρέπει να τα πάρουν πίσω; Και εμείς οι ίδιοι, οι Ελληνες, δεν έχουμε υποχρέωση να στρωθούμε στη δουλειά, να πάψουμε να κλέβουμε, να σταματήσουμε να το ρίχνουμε στον καλαματιανό μόλις βρίσκουμε τα σκούρα, για να συμμαζέψουμε κάποτε τα οικονομικά μας και να δώσουμε τα χρεωστούμενα

Ι.Κ.Πρετεντέρης

Από τότε που εφευρέθηκε η σύγχρονη δημοκρατία υπάρχουν δυο ειδών κυβερνήσεις. Εκείνες που μπορούν να κυβερνήσουν. Κι εκείνες που δεν μπορούν - για διάφορους λόγους...

Εκείνες που μπορούν, κάνουν τη δουλειά τους και κυβερνούν. Εκείνες που δεν μπορούν, κάνουν εκλογές. Τόσο απλά είναι τα πράγματα.

Διότι στη δημοκρατία τρίτη διαδικασία δεν υπάρχει και ούτε πρόκειται να την κατασκευάσουμε τώρα. Απλώς όσο κάποιο άλλο εφεύρημα επιστρατεύεται να παίξει τον ρόλο της υπεκφυγής, τόσο περισσότερο συσσωρεύονται οι κίνδυνοι μιας συνταγματικής, πολιτικής και κοινωνικής εκτροπής.

Νότης Παπαδόπουλος

Οτι η πολιτική ζωή του τόπου από τότε που η χώρα προσέφυγε στο ΔΝΤ βρίσκεται διαρκώς στο διεθνές μικροσκόπιο ήταν το κύριο επιχείρημα του κ. Παπανδρέου όλους αυτούς τους μήνες, όταν ζητούσε σύνεση και σωφροσύνη από τις πολιτικές δυνάμεις και τους συνδικαλιστές. Κι όμως, ο ίδιος ο Πρωθυπουργός κάτω από την πίεση των ημερών αγνόησε το αξίωμα του «γυάλινου δωματίου» ανακοινώνοντας δημοψήφισμα για τη συμφωνία της 26ης Οκτωβρίου. Αποτέλεσμα ήταν η Ελλάδα να γίνει πρωτοσέλιδο σε ολόκληρο τον κόσμο και όλα τα χρηματιστήρια να καταρρεύσουν - και τώρα να είναι στον αέρα η έκτη δόση του δανείου της τρόικας, για την οποία ψηφίστηκε μετά κόπων το πολυνομοσχέδιο Βενιζέλου!

Η κίνηση Παπανδρέου είναι απολύτως ακατανόητη από τους Γαλλογερμανούς που - για να διαφυλάξουν το ευρώ και τις τράπεζές τους - έδωσαν μάχη για τη διάσωση της Ελλάδας, φτάνοντας να εκβιάζουν τους τραπεζίτες.

Αδυνατούν επομένως να αντιληφθούν τη σκοπιμότητα ενός δημοψηφίσματος, το οποίο αν καταλήξει σε ένα «όχι» θα αποτελεί πολιτικό αυτοχειριασμό. Θα οδηγήσει την Ελλάδα εκτός ευρώ και την ευρωζώνη στα Τάρταρα.

Το οξύμωρο της υπόθεσης είναι ότι αν έπρεπε κάποιοι να κάνουν δημοψήφισμα, θα ήταν αυτοί που αποδέχθηκαν να μας «χαρίσουν» 100 δισ. ευρώ από το ελληνικό χρέος και μας προσέφεραν κι άλλα 130 δισ. ευρώ για να μη χρεοκοπήσει η Ελλάδα - κι όχι εμείς. «Είναι σαν να δίνεις χάρη σε έναν μελλοθάνατο και εκείνος να σου ζητά ένα εξάμηνο για να το σκεφτεί», είπε ένας ξένος χρηματιστής. Ποιος μπορεί να τον βγάλει ψεύτη;

Π.Κ. Ιωακειμιδης

Γενικά θεωρώ ότι το δημοψήφισμα είναι ένας εσφαλμένος τρόπος λήψης πολιτικών αποφάσεων, ιδιαίτερα, μάλιστα, για ένα πολιτικό σύστημα συγκρουσιακής δυναμικής όπως είναι το ελληνικό. Με δύο εξαιρέσεις: ότι το ερώτημα που τίθεται προς απάντηση στο δημοψήφισμα μπορεί πράγματι να απαντηθεί απλά και μονολεκτικά με «Ναι» ή «Οχι» (π.χ,. βασιλεία ή δημοκρατία) ή για τοπικά, περιφερειακά θέματα όπου οι πολίτες γνωρίζουν τα προβλήματα σε βάθος και μπορούν να εκφραστούν υπεύθυνα και ορθολογικά. Επιπλέον, μία ενδεχόμενη αρνητική έκβαση ενός δημοψηφίσματος πρέπει να είναι δυνητικά διορθώσιμη - χωρίς να έχουν προηγηθεί καταστροφικές συνέπειες αν η πολιτική τάξη επιλέξει «να διορθώσει» την αρνητική αυτή έκβαση.

Αμλετ
Kύριε Διευθυντά, Απ’ ό,τι καταλαβαίνω, το ερώτημα στο δημοψήφισμα θα είναι του τύπου «να ζει κανείς ή να μη ζει;».
Με τιμή,
Νεόκοπος


Μίμης Ανδρουλάκης
Στο προεκλογικό “Ε, Πρόεδρε!” προειδοποιούσα για το “πρώτο θανάσιμο αμάρτημα” στη διαχείριση μιας κρίσης με τα παρακάτω χαρακτηριστικά λόγια:

“Πρόεδρε...SOS! Το 60% τουλάχιστον της αποτυχίας της πολιτικής οφείλεται στον μη υπολογισμό του “Νόμου των Ακούσιων Συνεπειών”. Άλλο επιδιώκεις, άλλο προκύπτει. “Σπέρνεις σιτάρι, φυτρώνει κριθάρι”.

Αυτό συμβαίνει και με τα δημοψηφίσματα. Ο Πρόεδρος ανήκε πάντα, όσα χρόνια τον ξέρω, στους ένθερμους θιασώτες τους. Εγώ αντίθετα κουβαλώ μια επιφύλαξη της δημοκρατικής αριστεράς προς δημοψηφίσματα που έχουν καισαρικό ή Γκωλικό χαρακτήρα του τύπου “ή εγώ ή το χάος”. Ο Πρόεδρος ασφαλώς είναι συνεπής με τη δημοψηφισματική του κουλτούρα αλλά τώρα το ζήτημα δεν αφορά στο γενικό σύστημα δημοκρατικών αξιών αλλά στο timing και στις ακούσιες αλυσιδωτές αντιδράσεις που μπορεί να προκαλέσει και συνεπώς να οδηγήσει στην αντιστροφή του νοήματός των πρωτοβουλιών του.


Δημήτρης Καραστεφανής
http://www.skai.gr/news/opinions/article/185055/me-kokkini-kourelou-stis-kannes-/