περίλυπος ἐστιν ἡ ψυχή μου ἕως θανάτου· μείνατε ὧδε καὶ γρηγορεῖτε.
ΚΑΤΑ ΜΑΡΚΟΝ
"Ἐν τῷ κόσμῳ θλῖψιν ἕξετε"
Σε αυτό συμφωνεί απόλυτα και ο Βουδισμός καθώς ο πόνος είναι το κύριο στοιχείο στις 4 ευγενείς αλήθειες που αποτελούν θεμελιώδη διδασκαλία του
1. ο Πόνος
2. η αιτία του πόνου
3.η εξάλειψη του πόνου
4. το μονοπατι που οδηγεί στην εξάλειψη του πόνου. Αυτό δεν είναι αλλο από το 8πλό μονοπάτι. Ακολουθώντας αυτό το 8πλό μονοπάτι θα μας βοηθήσει να πετύχουμε την τελεια θέαση (ντάρσανα) και να μεταμορφωθούμε (μπάβανα) ανυψώνοντας τη ζωή μας σε ανώτερα επίπεδα
Διάφοροι είναι οι λόγοι που μπορεί να οδηγήσουν τον άνθρωπο σε αυτό το πνευματικό μονοπάτι. Μπορεί να είναι κάποια μυστικιστική εμπειρία, ένα όνειρο, ένα όραμα, άσκηση, αλλά και μια οδυνηρή απώλεια.
Μια προσωπική τραγωδία προερχόμενη από πένθος συχνά μας οδηγεί στο μονοπάτι αυτής της θέασης. Η οδύνη και η απώλεια καποιου που αγαπά κανείς και με τον οποίον είναι προσκολλημένος τον κάνει να αναρωτηθεί σχετικά με το βαθύτερο νόημα της ζωής
Τι είναι η "τέλεια θέαση";
Είναι η δυνατότητα να δούμε καθαρά και πίσω από τα φαινόμενα
τη φύση της ύπαρξης και της πραγματικότητας
«Περί Αλυπίας» είναι μία από τις φιλοσοφικές πραγματείες του Γαληνού υπό την μορφή επιστολής.
Υπολογίζεται ότι γράφτηκε το 193 μ.Χ., δηλαδή μετά τη μεγάλη πυρκαγιά που σάρωσε τη Ρώμη και κατέστρεψε το Τέμενος της Ειρήνης.
«Έλαβα την επιστολή σου με την οποία με παρακάλεσες να σου εξηγήσω ποια παιδεία, ή αξίες, ή πεποιθήσεις με προετοίμασαν ώστε να μην κυριεύομαι ποτέ από κατάθλιψη».
Τί απαντά ο Γαληνός σε αυτό το ερώτημα;
«Ένας σώφρων άνθρωπος οφείλει να είναι πάντα προετοιμασμένος για οποιαδήποτε συμφορά ενσκήψει στο μέλλον».
Εύλογα έρχεται η αναζήτηση σχετικά με την άποψη του Επίκουρου πάνω στο μυστικό της ευτυχισμένης ζωής.
Η Επικούρεια Τετραφάρμακος φανερώνει 4 αλήθειες:
- Αφοβον ο Θεός - Ο Θεός δεν εμπνέει φοβο
- Ανύποπτον ο Θάνατος - Ο Θάνατος δεν φέρνει ταραχή
- και ταγαθόν μεν εύκτητον - το αγαθό αποκτάται εύκολα
- το δε δεινόν ευεκκαρτέρητον - και το κακό υποφέρεται εύκολα
(Φιλόδημος, προς Σοφιστάς ΙV 10-14)
Κλῦτε, θεοί, σοφίης ἱερῆς οἴηκας ἔχοντες, οἳ ψυχὰς μερόπων ἀναγώγιον ἁψάμενοι πῦρ ἕλκετ᾽ ἐς ἀθανάτους, σκότιον κευθμῶνα λιπούσας ὕμνων ἀρρήτοισι καθηραμένας τελετῇσι. κλῦτε, σαωτῆρες μεγάλοι, ζαθέων δ᾽ ἀπὸ βίβλων νεύσατ᾽ ἐμοὶ φάος ἁγνὸν ἀποσκεδάσαντες ὁμίχλην, ὄφρα κεν εὖ γνοίην θεὸν ἄμβροτον ἠδὲ καὶ ἄνδρα

Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου